Paano Magpatakbo ng Pulong ng Pamilya Tungkol sa Magulang

Ang magulang ninyo, kung kaya nila at gusto nila — buhay nila ito, at nagpapalago ng sama ng loob at masasamang desisyon ang mga pulong na tungkol sa isang tao sa halip na kasama sila. Ang magkakapatid at ang kahit sinong regular na caregiver. Ang mga asawa lang kung may tunay silang bigat sa pag-aalaga; kung hindi, dumodoble ang silid at napuputol sa kalahati ang usapan.

Isipin ang pag-imbita ng isang walang kinikilingang ikatlong panig para sa pinakamahihirap na pulong: isang geriatric care manager, isang social worker, isang chaplain ng ospital, o isang kaibigan ng pamilyang pinagkakatiwalaan ng lahat. Tuluyang binabago ng taong ang tanging trabaho ay panatilihing patas ang pulong ang dinamika nito.

Ipadala ang agenda ilang araw bago para walang matambangan. Ganito ang itsura ng palagiang agenda para sa regular na pulong:

• Kumusta si Nanay o si Tatay — mga pagbabago sa kalusugan, timpla ng loob, ang sinabi ng mga doktor (limang minuto, mga datos muna).
• Ano ang paparating — mga appointment, procedure, mga desisyong may deadline.
• Ano ang hindi umuubra — mga butas sa saklaw, mga gawaing paulit-ulit na nalalaktawan, kung sinuman ang nalulunod.
• Pera — ano ang nagastos, ano ang utang, ano ang nangangailangan ng desisyon.
• Mga desisyon at atas — sino ang gagawa ng ano at hanggang kailan, na binabasa pabalik sa dulo.

Isang tao ang mamamahala: nagbabantay ng oras, tinitiyak na nakakapagsalita ang lahat, at ipinapark ang mga lihis na usapan. Hindi dapat ang pangunahing caregiver ang taong iyon, dahil kailangan nilang makapagsalita nang malaya kung kumusta ang lahat. May isa pang tao na magsusulat ng nota. Magsimula sa oras, matapos sa oras, at gawin ito nang may iskedyul — tama ang buwan-buwan para sa karamihan ng pamilya — para ang pagbabangon ng alalahanin ay maging normal sa halip na pagpapalaki ng isyu.

Mga datos bago ang damdamin, sa ganoong pagkakasunod. Magbukas sa kung ano talaga ang nangyayari — ang mismong salita ng doktor, ang bilang ng punta sa ER, ang nalaktawang gamot — bago magtalo ang kahit sino kung ano ang gagawin. Higit na mas kaunti ang hindi pagkakasundo ng pamilya tungkol sa plano kapag nagkakasundo sila tungkol sa mga datos.

Titindi ito. Nasa loob ng silid ang kasaysayan ng magkakapatid, ang konsiyensiya, ang pera, at ang pagluluksa. May ilang hakbang na nakakatulong: pangalanan kung ano ang nangyayari (“nagtatalo tayo tungkol sa nakaraan, hindi tungkol sa Huwebes”), magpahinga nang limang minuto, at bumalik sa bagay na nasa agenda. Tanungin nang tuwiran ang tahimik na kapatid kung ano ang iniisip nila. Kung isang tao ang gumagawa ng halos lahat, tiyaking sinasabi ito nang malakas ng pulong bago may humiling sa kanilang gumawa pa ng higit.

Hindi kailangang malutas sa loob ng silid ang bawat hindi pagkakasundo. Ayos lang itala ang “hindi pa tayo magkasundo tungkol sa assisted living” bilang isang kalalabasan at magtakda ng petsa para balikan ito, lalo na kung may bagong impormasyon — isang pagsusuri ng doktor, isang pagdalaw sa pasilidad — na magbabago sa usapan.

Ang hulíng limang minuto ang buong punto: binabasa pabalik ng tagasulat ang bawat desisyon at bawat atas, na may pangalan at petsa sa bawat isa. Pagkatapos ay napupunta ang mga nota sa lugar na kita ng buong pamilya — hindi sa inbox ng iisang tao. Sa pagitan ng mga pulong, doon sa pinagsasaluhang record nakatira ang nota sa appointment, ang pagbabago sa gamot, at ang listahan ng gawain, kaya nagsisimula ang susunod na pulong sa kung ano talaga ang nangyari sa halip na sa naaalala ng lahat.

Itinatago ng mga pamilyang gumagamit ng CareCoordinate ang nota ng pulong katabi ng kalendaryo, ng listahan ng gamot, at ng iskedyul ng pag-aalaga, kaya nasasagot ang “sino ang maghahatid kay Tatay sa cardiology” bago pa ang pulong at hindi sa gitna nito.