Kapag Hindi Magkasundo ang Magkakapatid Tungkol sa Magulang

Nakikita ng kapatid na araw-araw na dumadalaw ang mga nalaktawang tableta at ang muntik nang pagkadapa. Naririnig ng tumatawag tuwing Linggo na maganda ang boses ni Nanay, dahil itinitipid niya ang lakas niya para sa tawag. Pareho silang naglalarawan ng katotohanan; magkaibang bahagi lang nito ang inilalarawan nila.

Bago magtalo tungkol sa plano, ibahagi ang record. Ang isang talaan ng mga dalaw, insidente, gamot, at ng sinabi ng mga doktor — ang parehong talaan, na binabasa ng lahat — ay nagbabago sa “sobra ka namang nag-aalala” tungo sa “hindi ko pala alam ang ikalawang pagkadapa.” Lubhang lumiliit ang karamihan sa hidwaan ng magkakapatid kapag nakikita na ng lahat ang parehong impormasyon nang sabay. Isa ito sa mas tahimik na dahilan kung bakit mahalaga ang pinagsasaluhang care record — sa CareCoordinate, may petsa at may pangalan ang mga pagkadapa, ang nalaktawang dose, ang dalaw na nangyari o hindi nangyari, at ang bawat nota mula sa isang appointment, kaya nagsisimula ang pagtatalo sa parehong datos sa halip na sa dalawang tapat na kutob.

Isang karaniwang pattern: ang kapatid na pinakakaunti ang ginagawa ang may pinakamalakas na opinyon kung paano ito dapat gawin. Nauunawaang nagpapagalit ito. Pangalanan ito, nang walang paghamak: “May boto ka sa plano. Mas malaki ang boto ng mga taong nagsasakatuparan nito kung paano ito gagawin.” Pagkatapos ay gawing kita ang paggawa — isang nakasulat na paghahati ng tungkulin at isang talaan kung sino ang gumawa ng ano — para may datos din ang usapan tungkol sa pagiging patas.

Madalas nagtatalo ang magkakapatid tungkol sa gusto sana ni Tatay habang nasa kabilang silid si Tatay. Kung kayang ipahayag ng magulang ninyo ang gusto nila, tanungin sila — nang tuwiran, sa kalmadong sandali, mas mabuti kung mahigit isang kapatid ang naroon para walang mapagbintangang nanunulsol. Hindi nito matatapos ang lahat, pero binabago nito ang balangkas ng pagtatalo mula sa “ito ang tingin ko” tungo sa “paano natin pararangalan ang sinabi niya.” Kung may healthcare proxy o katulad na dokumento, alamin kung ano ang nakasaad doon at sino ang nakapangalan.

Kapag tungkol sa kakayahan ang hindi pagkakasundo — kaya pa ba niyang mag-isa, ligtas pa ba siyang magmaneho — itigil ang pagtatalo at kumuha ng pagsusuri. Isang geriatric care manager, ang primary-care doctor, isang occupational therapist na gumagawa ng home safety evaluation: bawat isa ay nagbibigay sa pamilya ng propesyonal na sagot na pagtatalunan sa halip na isa't isa. Kadalasang isang panlabas na opinyon lang ang kailangan ng mga pamilyang naipit para makausad.

Para sa hidwaan tungkol sa pera — sino ang magbabayad, sino ang babayaran, dapat bang bayaran ang isang kapatid para sa pag-aalaga — kayang ilatag nang walang kinikilingan ng isang elder-law attorney o ng isang financial planner na nagtatrabaho kasama ang mga pamilyang nag-aalaga ang mga opsiyon. Higit itong mas mura kaysa sa kabaligtaran.

Hindi kailangang ipasya ngayong buwan ang bawat desisyon. Gawin ang mga may deadline — ang patutunguhan pagkatapos ng discharge, ang plano sa gamot, ang saklaw ngayong linggo — at tuwirang iparada ang iba kasama ang petsa ng pagbabalik at ang isang hudyat na magbubukas ulit dito (“kung may isa pang pagkadapa, pag-uusapan ulit natin ang assisted living”). Isulat lahat ito kung saan kita ng lahat. Ang naiparadang desisyong may petsa ay isang plano; ang hindi nabanggit ay isang tanim na sama ng loob.

At ipagpatuloy ang palagiang pulong ng pamilya kahit hindi komportable. Ang mga pamilyang tumitigil sa pagpupulong ang siyang napupunta sa pasilyo ng ospital, gumagawa ng pinakamalaking desisyon ng taon sa loob ng sampung minuto.